Nothing Indiz

คนไทยด้วยกันแท้ๆ ทำไมทำงี้อ่ะค๊าบบ ....(T-T")

 

                   ต่อเลยละกานนะ  คือความจิงเขียนไปยาวแล้วแต่ดันลืมเซฟ คุยกะเพื่อนคนนึงแล้วกดปิดหน้าต่างผิด ....5555 ฟายมาก งั้นเอาฉบับย่อไปอ่านละกัน ขี้เกียจแล้ว หมดอารมเขียนอย่างแรงยืมคำน้องแป้งมาเขียนนะ โว๊ย....เซ็งเป็ด!!

 

                   มามา ต่อจากวันนั้นเลย ก้อที่ๆจะไปเนี่ย เคยไปมาแล้วกะเพื่อนอีกกลุ่มนึง คราวนี้ไปใหม่อีกหน เจอกันอีกครั้งกับบ้านหลังเดิม แต่ต่างกันที่คราวนี้จะเข้าไปเดินด้วย คราวแรกแค่รอที่รถ เฮ้อ เอาวะ ความน่ากลัวมันยกระดับมาอีกนิดละดิ

                   ที่ที่เราจะไปกัน มี 2 ที่ คือ 1. บ้าน 5 ศพ และ 2. บ้าน 100 ศพ จำนวนศพไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบบัญญัติไตรยางศ์ความเฮี้ยนได้แต่อย่างใด ไม่มีใครบอกได้ว่าไปที่ไหนจะเจอ ไม่ใช่ว่าที่นี่ 100 ศพน่าจะเจอง่ายกว่า 5 ศพ มันไม่ใช่ความน่าจะเปน เพราะไม่งั้นถ้าเปนอย่างที่บอกจิง เวลาเราเจอผี เราคงเจอมันทีละฝูงแล้ว ก่อนจะไปมาฟังประวัติบ้านที่จะไปกันก่อนละกานนะ nice to know

 

            1. บ้าน 5 ศพ บ้านนี้ดังมากกกกก ตั้งแต่เกิดเหตุจนปัจจุบันยังไม่มีใครกล้าทำการรื้อถอนแต่อย่างใด บ้านนี้เเต่เดิมมีสมาชิกครอบครัว 5 คน โจรบุกยกเค้าแล้วฆ่าหมดทั้งบ้าน ตายหมู่....ใครไม่รู้จักลองไปค้นหาอ่านหนังสือพิมเก่าๆได้ แต่ม่างเก่ามากกกกกกก บ้านนี้มีลักษณะเป็นทรงไทยกึ่งปูน คือครึ่งบนเป็นไม้ครึ่งล่างเป็นปูนน่ะนะ แยกหัวเรือน 2 ฝั่ง ฝั่งซ้ายกะขวา แต่ตรงกลางติดกัน รอบบ้านมีต้นไม้ขึ้นรกมากกกกก ก่อนเข้าบ้านระวังโดนงูกัดก่อนได้เจอผี ....ยังดี ใครเจอผีไล่แล้วเสือกโดนงูกัดละ ซวยโคด

            ปล. ที่ฝั่งเรือนฝั่งซ้ายของบ้านนี้ ชอบมีเสียงเด็กเล่นของเล่นหัวเราะคิกคักๆ ใครเข้าไปแล้วอย่าลืมของทิ้งไว้นะ ไม่งั้นเค้าจะตามมาคืนให้ ...เวงกำ ไม่ต้องตามมาน้อง เด๋วหลง

 

            2. บ้าน 100 ศพ บ้านนี้เก่าแล้วแหละ สมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามนู่น คือสมัยนั้นเวลาเค้าลงโทษประหารใคร เค้าจะเอาศพมาทิ้งที่นี่ ประมาณว่าเป็นที่ประหารเลยก็ว่าได้ แต่หลังจากหมดสมัยจอมพล ป. แล้ว บ้านนี้ก็ร้างมาตลอด เพราะด้วยสภาพภูมิประเทศที่โคดลำบากแก่การเดินทางคืออยู่บนเขา บวกกับไม่มีการสร้างถนนให้มันดีดี ไม่รู้ว่างบไม่มีรึว่าไอ....มันงุบงิบ แต่สรุปว่ากว่าจะทำทางทำถนนเสดก้อช้าไปแล้ว มีหญิงสาวจำนวนมากถูกพวกจิ๊กโก๋ฉุดมาข่มขืนฆ่าแล้วทิ้งศพไว้ด้านบน คาดว่าคงมากจนนับไม่ไหว ประมาณไว้ว่า 100 ศพ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรียกนั่นเอง

            ปล. คนที่นี่เค้าบอกกันว่า ห้ามใครลืมทิ้งสิ่งของเอาไว้ที่นี่ เพราะที่นี่ลิงเยอะมากเด๋วมันเอาเข้าปากกินแล้วมันจะตาย สงสารมัน

 

                   เวลาประมาณเที่ยงคืน ด้วยสภาพการเดินทางที่ง่ายและสะดวกกว่า พวกเราจึงเลือกที่จะมาที่บ้าน 5 ศพที่ใกล้ตัวเมือง มีรถเมล์ผ่าน ใกล้มหาลัยบูรพา และแหล่งของกิน.... เป็นบ้านจัดสรรนี่สงสัยคนเพียบเลยน่ะ ต่อๆ นอกเรื่องอีกละ ฮ่วย จัดเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อย รถ 3 คัน ชาย 5 ญ 6 รวม 11 ชีวิต ....ยังกะไปรบเลย เท่มาก (ให้นึกถึงธีมของเรื่อง armageddon ไว้นะ ตอนที่พวกพระเอกจะขึ้นเครื่อง ได้อารมจิงๆ)

                   ที่บอกไว้ ว่ามีทางเข้า 2 ด้าน 11 คนคงเยอะไป กลัวว่าผีจะอาย เลยแบ่งกลุ่มให้ขนาดมันเล็กลง เป็นกลุ่มละ 5 คน กับ 6 คน คละ ชาย หญิง ระบบบัดดี้เริ่มทำงาน ปกติเคยจับคู่กับฝรั่งปากดีคนนึง แต่คราวนี้คงต้องแยก เนี่องจากรู้ถึงความลับของบ้านฝั่งซ้าย เลยส่งให้มันไปคู่คนอื่น แล้วรีบชิ่งเข้ากลุ่มที่ไปด้านขวา ....ก๊ากกกก สะจ๊าย สะใจ แนท ถ้าเมิงอ่านอยู่กูขอโทษว่ะ เห็นเมิงอยากเจอ เลยสนองซะหน่อย 5555

 

                   ระหว่างที่ทำการเอ้อระเหยชมผี มันจะเกิดโรคชนิดนึงที่เราเรียกมันว่าโรค "กูไม่อยากเป็นคนสุดท้าย(เว้ย)" มันจะเกิดขึ้นเองเหมือน Hypoxia ใครก็ห้ามมันไม่ได้ อาการของโรคนี้คือ ร่างกายจะมีการปรับระดับสปีดช้า-เร็วอย่างกะทันหันและอัตโนมัติ โดยแปรผันเข้ากับลำดับที่ของตัวเองในแถวของกลุ่มนั้นๆ ถ้ารู้ตัวว่าตัวเองอยู่ท้ายแถว จะสปีดตัวเองขึ้นมาในระดับควอลิไฟล์ทันที พร้อมลดระดับเพดานบินให้อยู่บริเวณกึ่งกลางของกลุ่ม โรคนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการออกกฎบังคับใดๆทั้งสิ้น ยากแก่การควบคุม ถ้าเกิดขึ้นจะแก้ไขยาก ต้องตามน้ำอย่างเดียว ....แล้วสุดท้ายโรคนี้มันก็แพร่ระบาดไปทั้งหมดกลุ่มที่เข้าบ้านด้านขวา ผลลัพธ์ของมันน่าทึ่งอย่างยิ่ง บ้านสองชั้น พวกเราใช้เวลาเดินชมเพียงพริบตา พร้อมกับออกมาเรียงกันอยู่ที่รถ ทั้งที่ตอนเข้าต้องปีนรั้วเข้าไปนานมาก แต่ตอนออก เวลามันช่างแตกต่าง เหมือนที่เจมส์บอกว่า 1 นาทีของเราไม่เท่ากัน จิงๆ

                   ออกมาแล้วอ่า.....ทำไงต่อไป ก้อเลยต้องรออีกกลุ่มออกมาเท่านั้น ระหว่างรอก้อคุยกันถึงบ้านอีกหลังที่จะไปต่อกัน บ้าน 100 ศพนั่นเอง ทันใดนั้น เสียงกรี๊ดสูงแหลมปี๊ด ทำลายความเงียบและสติสัมปะชัญญะของเพื่อนพ้องก็ดังขึ้น ....สิ้นเสียงร้อง ทุกคนวิ่งเข้าไปที่เรือนบ้านฝั้งซ้ายทันที จะด้วยว่าเพราะห่วงเพื่อนหรือว่ากลัวโดนทิ้ง อันนี้ไม่ทราบได้ 555+

                  

                   ภาพที่เห็นเมื่อเข้าไปถึง คือเพื่อนสาวเจ้าของเสียง ถูกเพื่อนคนนึงซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นบัดดี้มันเอง พยายามฉุดลากให้ออกจากบ้านมุ่งหน้าตรงไปยังรถที่จอดไว้ด้านนอก อึ้งอยู่แป๊บ สติก้อกลับมาเมื่อมีเพื่อนคนนึงบอกว่า "พวกเมิงเข้ามาทำเอี้ยอะไรเนี่ย ออกไป๊ อีโจโดนผีหลอกเหนมั้ยเนี่ย" อนึ่ง โจ คือชื่อของเพื่อนสาวคนนึงที่เซ้นส์ทางด้านการชมผีของเธอต่ำมาก ไปด้วยกันใครเห็นเอี้ยอะไร เธอไม่เคยเห็นกะใครเค้าเลยซักครั้ง ...โชคร้ายที่ครั้งแรกของมัน ต้องสังเวยให้ความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนฝรั่ง

                   ไม่ถึง 1 นาทีถัดมา ทุกคนสามารถขึ้นรถไปได้พร้อมกับออกรถไปแล้ว ยกเว้นแต่เพียงผู้ที่โดยสารมากับรถ Honda Accord สีดำ ซึ่งยังคงยืนอยู่ที่รถ รอคอยหมูตอนหน้าคนตัวนึง พร้อมตะโกนโหวกเหวก " ส้นตีน วันหลังเมิงไม่ต้องมาเอากุญแจรถไปเก็บไว้เลยนะ พวกกูจะฆ่าเมิง แสดดดดด" ....3-4 นาทีให้หลัง ความตกใจยังคงกระตุ้นต่อมเหงื่อให้ทำงานอย่างต่อเนื่อง ภาพตัวข้าพเจ้าและเพื่อนพ้องร่วมรบ ปีนกำแพงกลับมาช่วยดันตูดไอหมูที่มันกระแดะเอากุญแจไปพก ทั้งที่ไม่ใช่รถมัน .... กว่าจะดันมันพ้นรั้วได้ แรงขับรถหนีแทบไม่มี ฮ่วย!!

 

                    กล่าวถึงเพื่อนรักในรถอีก 2 คันที่ออกตัวล้อฟรีไปก่อน เพื่อดูต้นทางหาที่ปลอดภัย หาใช่ทิ้งเพื่อนฝูงเอาตัวรอดตามสันดานแต่อย่างใด ดีที่มันยังอุส่านึกขึ้นได้โทรมาถามว่า พวกเมิงออกมากันยัง...? เมื่อเวลาผ่านไปราว 10 นาที แสดดด ถ้าพวกกุตายจะมาขอบใจเมิงคนแรกเลยที่อุส่าออกมาดูต้นทางให้พวกกู ....t(-_-t)

                    ห่างออกมาพอสมควร (หลายสิบกิโลเลยแหละ) จุดนัดพบล่าสุดคือปั๊มเจ๊ท จอดรถนั่งพัก ปลอบขวัญเพื่อนซะหน่อย ซึ่งตัวมันเองคงรับรู้ได้ถึงอาการอยากรู้อยากเห็น และสายตาอ้อนวอนให้เล่า ....ฟังจับใจความได้ว่า กูจะกลับบ้าน กูไม่ไปแล้ว....ง่า สุดท้ายคืนนั้นกลับบ้านกันทันทีไม่มีโปรแกรมไปต่อที่ไหนทั้งสิ้น 11 ชีวิต นอนอยู่ในห้องเดียวกัน ไร้ซึ่งความกลัวผี มีแต่ความปอดแหกครอบคลุมให้ห้องเงียบสงัด พร้อมไฟห้องที่เปิดไว้ด้วยความจงใจ ....ไม่มีใครกลัวจิงจิ๊ง

 

                    บันทึกกล่องดำได้ระบุว่า ระหว่างที่เดินกันอยู่ในบ้านฝั่งซ้าย โรคกูไม่อยากเป็นคนสุดท้าย ได้เข้าครอบงำสมาชิกทุกคนในกลุ่ม จนยากแก่การดูแลบัดดี้ตัวเอง ทันใดนั้น คุณโจ สาวน้อยหน้าใส ขวัญใจพี่นักบิน ได้เกิดอาการของโรค บัดดี้กูจะทิ้งกูมั้ยนี่ ทำให้หวาดวิตก หันไปหาบัดดี้ตัวเองทางด้านหลัง ซึ่งขณะนั้นบัดดี้ของอีนี่เดินไปอยู่หน้าสุดแล้ว สายตาคุณโจปะทะเข้าอย่างจังกับใบหน้าคุณยาย(ผู้งามสง่าและมาดี ไม่ได้จงใจลบหลู่หรือแกล้งชมแต่อย่างใด ขอแค่เล่าให้เพื่อนฟังเป็นบทเรียน วันหลังจะได้ไม่ทำอีกคร้าบบ ....(-/\-")) คนนึง ยืนมองเธอด้วยความนิ่งเช่นเดียวกับปากที่ปิดนิ่งสนิทของเธอ พลันคุณยายขยับขาก้าวเดินเธอก็ขยับปากเช่นเดียวกัน ยังกะเล่น A E I O U เพียงแต่คุณยายไม่ยอมหยุดแข็ง ยังเดินต่อเข้ามาเรื่อยๆ ....นั่นคือภาพสุดท้ายที่เธอได้เห็น

                                

                                                 ....โจ พวกกูขอโทษ พวกกูจะคิดถึงเมิงตลอดเวลา พวกกูรักเมิงเว้ย เพื่อนยาก....

 

                                                                                                                ขอบคุณที่ความซวยของเมิงช่วยเย็บปากแนทมันได้ สะใจพวกกูมาก ....เยสสส!!

 

 

 

ปล. อีโจไม่ได้ตายหรือเสียดวงตาแต่อย่างใด มันเพียงก้มหน้าก้มตาแหกปากร้องด่าพ่อแม่เพื่อน เเละ(ยังหน้าด้าน)เรียกเพื่อนให้มาช่วย พร้อมหลับตาปี๋ เท่านั้น

                   

เรื่องมันเกิดเพราะเลือดรักชาติ....

 

                  "เฮ้ย ทำไมผีเมืองไทยมันตลกจังวะ" .....ฝรั่งสาวปากดี ถามเชิงดูหมิ่น หลังจากเพิ่งละสายตามาจากจอทีวี เพื่อมาแดกดันคนไทย

                  "ในหนังมันก็ทำตลกไปงั้นแหละ จริงๆน่ากลัวนะเมิง" พลางคิดในใจ( ฟาย เมิงยังไม่เคยเจอผีไทยหลอก โดนเข้าเด๋วจะแจ้นกลับประเทศไม่ทันเลยเมิ๊งงง )

                  "ขอให้เจอเหอะ..." (อ่าว เข้าทางกูเลย เมิงโดนนนนนน )

                  "ป่ะ งั้นกูพาไปดู"

                  "ส้นตีนนนนนนนน ใครจะไปกะเมิงงงงง" เสียงเพื่อนอีก 5-6 คนพูดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ....(-_-")

 

         ขณะนั้นเวลา 21.00 น. ตกลงสถานที่กันได้ว่าจะไปแค่วัดนอกตัวเมืองปทุม (ขอบคุณน้องปังคนสวย อาหมวยคนดี สำหรับคำแนะนำสถานที่) ตั้งเวลาไว้ว่าจะออกจากบ้านเวลา 01.00 น. เวลานัดพบคนกะผี 555+ ระหว่างรอเวลา ปล่อยพวกมันเล่นวินนิ่ง เพิ่มดีกรีความปากดีไปก่อน พอไปถึงจริงๆจะได้ห้าวอย่างเวลาอยู่บ้าน หุหุ

 

         อุปกรณ์ที่เตรียมไป เนื้อสัตว์สด ข้าวสาร ธูป ถ้วย ตารางผีถ้วยแก้ว ทั้งหมดมีขายตามร้านทั่วไป แต่ตารางต้องทำเองนะ เอาตารางไฮโลมาแทนไม่ได้ ไฟฉาย เทียน ไฟแช๊ค สุดท้ายไม้เบสบอล เอาไว้ยามจำเป็น ตีหัวตัวเองม่างเลยสลบไปยังดีกว่าอยู่กะผี จำไว้ เพราะฉะนั้นไม้เบสบอลนี่ช่วยฝากไว้กะคนที่มันชอบขาตายบ่อยๆ แบบว่าตกใจขาตาย วิ่งไม่ทัน ก็ฟาดเลย อย่ายืนเฉยเป็นตัวถ่วงเพื่อน ไม่งั้นเพื่อนเมิงอาจโดนไปด้วย โอเค อุปกรณ์พร้อม คนพร้อม ใจพร้อม (ขอบคุณเกมส์วินนิ่งมากมาย สำหรับการบิ้วอารมณ์ ฮึกเหิมเต็มที่ 555)

 

         ข้อตกลงมาตรฐานการชมผี

                 1. เวลาเจออะไร เห็นอะไร รู้สึก ได้ยิน อะไรก็แล้วแต่ กรุณาอย่าทักหรือแสดงอาการ ให้สะกิดเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ แล้วชวนกันเดินกลับรถ

                 2. ห้ามกรี๊ด เพราะนอกจากเมิงจะตกใจแล้ว พวกกูที่เหลือจะหัวใจวายตายด้วย

                 3. พวกเมิงบางคนแต๋วแตกแล้วอย่าโดดกอด พวกกูอาจเข้าใจผิดนึกว่าผี กระทำการบางอย่างลงไปโดยไม่ตั้งใจ...อโหสิกรรมให้พวกกูด้วย

                 4. เวลาเทียนดับ ห้ามร้อง สะกิดขอไฟต่อจากเพื่อน หรือจุดใหม่เอง

                 5. ห้ามหยุดเดิน หรือเดินแยกทางไปไหนกันเพียงลำพัง จะไปไหนให้ไปทั้งกลุ่ม

                 6. เหตุการณ์ที่เจอทั้งหมด ห้ามเล่าทันที ให้ออกมาพ้นบริเวณนั้นๆก่อนแล้วค่อยเล่า

                 7. เวลาเล่นเกมส์อะไร ห้ามหนีออกกลางคัน ต้องสวดหรือบอกเลิกก่อน

                 8. เวลามีอะไรขึ้นมา อย่าทิ้งบัดดี้ ลากแม่งไปด้วย ถ้าเมิงคนไหนวิ่งกลับมาคนเดียว พวกกูจะเมิงเข้าไปลากบัดดี้เมิงออกมาใหม่

                 9. ข้อนี้จำให้มั่นเลยนะ ข้อสุดท้าย ดูแลตัวเอง เอาความปลอดภัยมาก่อน

 

 

 

                                              ....9 ข้อ เลขสวย จำให้มั่น คราวหน้าจะมาเล่าทริปแรกให้ฟัง....